Moja najlepsza przyjaciółka ma dwóch synów. Są to chłopcy w wieku osiem i dziewięć lat. Wyglądają, jak takie dwa aniołki i uwielbiają inwestowanie w internecie w gry. Blond włosy i niebieskie oczy dodają im sporo uroku. Zawsze, pod czas odwiedzin, zachowują się wzorowo, aczkolwiek świetnie sobie zdaję sprawę, że te dzieci wcale nie są tak anielsko grzecznie, na jakie wyglądają. Czasami, kiedy ich mama opowiada o tym, co zbroiły, albo na jaki pomysł wpadły, to włos się jeży na głowie. Raz zostałam poproszona, o zajęcie się chłopcami przez trzy dni, bo Agnieszka z mężem musiała się udać na pogrzeb ciotki do Londyny. Obiecywała, że chłopcy będą zachowywali się wzorowo. Miałam mnóstwo obaw, ale nie mogłam jej odmówić. Kiedy zjawiłam się u niej byłam przygotowana na najgorsze. Chłopcy jednak bardzo mnie zaskoczyli. Praktycznie cały czas zajmowali się sami sobą. Jedyne, w co musiałam się bardziej zaangażować to ich gry komputerowe, które były powodem drobnych konfliktów. Ale, aby tego uniknąć wyciągałam ich z domu, to na spacer, to na rower, a nawet pograłam z nimi w piłkę. Na szczęście pogoda sprzyjała wyjściom na świeże powietrze. Uważam, że posiadanie takich grzecznych dzieci to prawdziwy skarb.